Monique, Ik moest sterk zijn
'Ik moest sterk zijn'
In december 2006 verliest Monique (40) geheel
onverwachts haar man. Van de ene op de andere dag moest zij alleen
verder, samen met haar zoons van acht en tien. Door steeds maar
sterk te willen zijn, kwam zij niet toe aan haar eigen
verdriet.
Monique vertelt:
"René is overleden aan een hartstilstand. Zo plotseling, zo
volkomen onverwachts en onwerkelijk; je weet dat het waar is, maar
het komt niet binnen. Ik handelde zonder gevoel, heb 112 gebeld,
vroeg mijn zoon de buren te halen, ving de jongens op en heb
familie en vrienden ingelicht. Ik was, zoals ik later begreep, in
een shocktoestand. Mijn verstand en gevoel werkten niet samen.
Iedereen huilde, behalve ik.
De crematie moest geregeld worden, mensen liepen in en uit. Kalm en
bedaard deed ik wat er van me verwacht wordt. De kinderen waren
intens verdrietig, hartverscheurend; ik moest er voor hen zijn.
Sterk zijn! De dag na de crematie was het Kerstmis en probeerde ik
het toch gezellig te maken voor de kinderen. Ik ging maar door,
zorgde voor de jongens en pakte al snel mijn werk als
vrijwilligster bij een peuterspeelzaal weer op. Intussen ging ik
steeds slechter slapen, hooguit een paar uur per nacht. Als ik al
sliep, droomde ik vaak over René. Dat ik hem overal zocht, maar
niet kon vinden… Elke ochtend werd ik ziek en misselijk wakker. Ik
raakte oververmoeid én lichamelijk ziek; ik had hulp nodig.
'Went het al?'
Naast mijn verdriet had ik het erg moeilijk met sommige
reacties uit mijn omgeving: 'Je krijgt wel een nieuwe vriend', of
misschien nog wel erger: 'En, ben je er al aan gewend?' Maar ook
'Kom op, schouders eronder en positief denken!' Maar dat is het
niet, je kiest hier niet voor. Ik wilde juist zo graag gewoon
verder, leuke dingen doen met de kinderen. Maar ik was de regie
over mijn leven volledig kwijt.
Een therapeut hielp mij in te zien dat ik het verlies van René
eerst moest gaan beseffen om verder te kunnen. Ik moest het moment
van zijn overlijden herbeleven. Alles opnieuw meemaken, maar nu mét
het verdriet en de pijn. Nodig, maar ontzettend zwaar. Na negen
maanden was ik volledig uitgeput. Zowel geestelijk als lichamelijk,
ik kón niet meer.
Toen heb ik de stap gezet naar het Centrum voor Psychisch Herstel,
waar ik een paar maanden zou verblijven om tot rust te komen en aan
te sterken. Ik voelde me erg schuldig tegenover de jongens, maar
gelukkig konden ze bij familie terecht.
Lachen en huilen
In het CPH kreeg ik eindelijk erkenning dat mijn verdriet er mocht
zijn. Ik mocht slapen, huilen. Rust, ik wil hier nooit meer weg. Na
een paar weken begon ik met ontspanningsoefeningen, gesprekken en
therapieën. Individueel, maar ook in een groep. Dat is fijn, je
vindt herkenning en steun bij elkaar. Lacht en huilt samen. Je
leert jezelf beter kennen, zo ontdekte ik tijdens de creatieve
therapie dat ik graag schilder, dat doe ik nog steeds. Het was een
zware tijd, ik heb hard gewerkt aan mezelf en ben veel sterker
geworden. Na drie maanden mocht ik naar huis. Spannend, maar ik
keek er ook naar uit. Ik durfde het aan!
Inmiddels gaat het veel beter met mij en de jongens. We doen weer
leuke dingen, zijn met z'n drieën op vakantie geweest. Natuurlijk
hebben we het vaak moeilijk, maar ik kan weer genieten. Ik heb
geleerd wat echt belangrijk is: liefde, vertouwen, bij de dag
leven, tijd vrijmaken voor leuke dingen en de juiste mensen. Het
verlies van René heeft de jongens en mij heel dicht bij elkaar
gebracht. We gaan het redden!"
Monique schreef een boek over het de manier waarop zij haar
verdriet verwerkt, maar ook over de reacties van de omgeving
tijdens een rouwproces.
Het wordt koud. Een verlies verwerk je
niet alleen. Uitgeverij Van den Berg, ISBN 90 8132 8012, prijs €
12,95, ook te bestellen via www.hetwordtkoud.nl of
www.ako.nl.
