Maria, Even niets moeten
'Even niets moeten'
Maria heeft twee jonge kinderen waar ze alleen voor zorgt. Daarnaast werkt ze als cliëntenbegeleider voor mensen met een beperking. Zij trekt veel naar zich toe en vindt het moeilijk om grenzen te stellen. Ten koste van zichzelf.
Ze vertelt: "Als hulpverlener, maar ook in mijn privé-leven heb ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik ben erg gevoelig voor de behoeften van anderen en blijkbaar straal ik dat ook uit. Iedereen die op mijn pad komt, brengt wat mee. Ik sta daar voor open, bied hulp, pas me aan, zeg geen nee. Het is een soort grenzeloosheid, alsof ik geen beschermlaag heb; alles en iedereen komt binnen.
Achteraf heb ik al eerder een burn-out gehad, maar daar niet voldoende aandacht aan besteed. Ik dacht dat ik gewoon oververmoeid was en heb geen hulp gehad. Na 2,5 jaar kwam de burn-out 'dubbel' terug; ik was helemaal opgebrand. Stond aan het randje van de afgrond en voelde me niet meer in staat op een verantwoorde manier voor de kinderen te zorgen. Er móest iets gebeuren. Het CPH was voor mij een soort intensive care. Een opvang in de hoogste nood.
Ingrijpend
Hoewel de kinderen prima zijn opgevangen, vond ik het enorm
ingrijpend om hen achter te laten in een pleeggezin. Maar eenmaal
in CPH… die rust, wat een luxe! Even alles loslaten, geen
verantwoordelijkheid, niets moeten. Niet hoeven denken: wat eten we
vanavond en hoe laat. Alles wordt voor je geregeld. Na een aantal
weken van rust begon ik met een programma dat afgestemd was op mijn
persoonlijke doelen: leren grenzen stellen, ruimte innemen en hulp
vragen. Want ook daar dreigde ik direct weer een aanspreekpunt te
worden voor anderen. Gelukkig nam de leiding mij daartegen in
bescherming. Of eigenlijk, tegen mezelf. Want ik zag wel wat ik
deed, maar ik vond het erg moeilijk om daar verandering in te
brengen.
Gevoeligheid is een gave
Ik heb al een tijd niet kunnen werken, toch wil ik het niet
opgeven. Ik vind mijn werk heerlijk, maar ik vraag me wel af of dit
voor mij de juiste baan is. Het helpen zit diep in mij, ik doe het
zo graag. Die gevoeligheid voor de behoeften van anderen is ook een
gave, zeker in dit werk. Maar zoals ik er mee omga, holt het mij
helemaal uit. Om mijn werk te kunnen blijven doen, moet ik een
manier vinden om grenzen te stellen, mezelf te beschermen en af te
schermen. Daarvoor heb ik in het CPH handvatten gekregen. Ik kon er
oefenen door wel deel te nemen aan groepsgesprekken, maar toch bij
mezelf te blijven. Door me af te sluiten voor de problemen van een
ander en er niets mee hoeven doen. Het gevoel van 'jij hebt jouw
probleem, ik het mijne' was helemaal nieuw voor mij. Toch heb ik
ervaren dat het goed voelt. Die ervaring helpt me daarmee door te
gaan, het ook nu in de dagelijkse praktijk toe te passen. Met
kleine stapjes gaat het vooruit. Gelukkig krijg ik nazorg in de
vorm van een aantal gesprekken en binnenkort begin ik met
Pesso-therapie, een werkvorm om je eigen ik te versterken.
Verrassende inzichten
Ik voelde mij erg op mijn gemak in het CPH. Er is een prettige en
open sfeer. De medewerkers zijn deskundig, respectvol en betrokken.
Omdat ik zelf uit de zorg kom, viel de samenwerking van het team
mij op; door de goede afstemming tussen de medewerkers, hoef je
maar één keer je verhaal te vertellen.
Mijn verblijf viel in de herfst. De omgeving is dan natuurlijk nog
mooier; ik heb eindeloos rondgezworven door de bossen. Gewandeld in
mijn eentje, gefietst en ook hardgelopen met de groep. Die aandacht
voor het fysieke is goed, je bent dan niet alleen in je hoofd
bezig. Het kan je verrassende inzichten geven; zo ontdekte ik
tijdens het hardlopen dat het ook wel eens lekker is om gewoon
achter een ander aan te lopen. Niet altijd de leiding en
verantwoordelijkheid nemen. Dat het niet altijd nodig is om de
touwtjes zo strak in te houden. Ook iets om mee te nemen bij mijn
toekomstplannen…
